Onlangs heeft de uithuizing van de inventaris plaatsgevonden. Een moment om even bij stil te staan. Het grootste deel heeft het huis verlaten en staat nu allemaal bij elkaar in één ruimte. De collectie en het Huys vormen een hecht gezin dat samen oud is geworden, een zeldzaamheid in Nederland. Maar nu zijn ze voor de duur van de restauratie uit elkaar gevallen. Het Huys staat er dan ook wat leeg en verlaten bij ondanks de volte van allerlei steigers en stellingen voor de restauratie. Zoiets zal niet vaak voorgekomen zijn. Misschien moeten we wel terug naar het einde van de zeventiende eeuw toen Margaretha Turnor kort na de bouw door de kale gangen en zalen gedwaald zal hebben om plannen te maken voor de inrichting. Maar misschien trof de laatste graaf ook vele lege ruimtes aan toen hij het huis aan het eind van de negentiende eeuw van zijn peettante erfde.

In 2010 zullen Huys en inventaris weer herenigd worden, maar de komende tijd is vrijwel de hele collectie in één ruimte ondergebracht en opgesteld. Het staat er vol met kopjes, klokken, kisten, stoelen, kasten enz. die elkaar nog nooit gezien hebben. Verrassende ontmoetingen en confrontaties! Zo moet een imposant gewei dat zijn leven eenzaam sleet in een wit gepleisterde gang, het zien te vinden met een achttiende-eeuwse ijskoeler uit de eetkamer. Soms kan de nieuwe opstelling verrassende associaties te weeg brengen. Een beeldje van de Duitse keizer Wilhelm naast een waterpijp. Wie denkt dan niet onwillekeurig aan de samenwerking tussen de keizer en de Turkse sultan, dat leidde tot het megaproject van Bagdadspoorlijn? En dat in Amerongen! Kortom, de tijdelijke opstelling geeft veel te denken en vooral te fantaseren. Maar als het beeldje van de keizer over twee jaar weer in de gobelinkamer op zijn oorspronkelijk plek staat dan vertelt het weer het verhaal hoe op 10 november 1918 na het middagmaal de telefoon rinkelde. Of de graaf de gevluchte Duitse keizer een tijdje onderdak op Amerongen wilde verlenen. Dat is geen fantasie maar het echte verhaal.