Het stucplafond uit de Eetkamer mag met recht hier nog kort besproken worden. Architect Pierre Cuypers die eind negentiende eeuw op Amerongen actief was, heeft dit plafond ontworpen. Het is duidelijk geïnspireerd op het plafond van de Grote Zaal, maar straalt een geheel eigen tijdsgeest uit. Gezien het barstpatroon van de scheuren in het plafond is er waarschijnlijk cement gebruikt bij de vervaardiging ervan. Cement is veel harder dan kalk en barst daarom in lange, strakke lijnen. Kalk geeft kleine, minder strakke barsten en nooit kruizen. Ook de grijze kleur en de zanderige structuur van het stucwerk wijzen op het gebruik van cement.

Net als het plafond in de Grote Zaal, heeft de stuc restaurator ook het stucplafond uit de Eetkamer nauwkeurig bekeken en behandeld. Het reinigen van het plafond ging hier anders. Omdat er met de speciale sponzen weinig resultaat werd geboekt, werd er gebruikt gemaakt van vloeibare latex. Delen van het plafond werden om beurten ingesmeerd met latex uit grote emmers. De latex droogde en vormde een flexibele laag, een soort tweede huid. Deze huid kon vervolgens worden verwijderd, waarmee het ingekapselde oppervlaktevuil ook los kwam. Behalve het schoonmaken is er weinig aan het plafond gedaan, de scheuren die er in zitten, zijn niet ernstig verstorend voor het oog of schadelijk voor het plafond. Bovendien is het plafond nog vrijwel geheel in tact.

Wel beschouwd, heeft Kasteel Amerongen tenminste twee zeer bijzondere stucplafonds. Het plafond in de Grote Zaal is een voorbeeld van een knap staaltje vakmanschap, ambachtelijk opgebouwd en vormgegeven stuc. Het plafond in de Eetkamer is ook vakkundig vervaardigd, op een veel 'modernere' manier, maar wat betreft vormgeving geïnspireerd op het eerdere 'voorbeeld'.